Bruiloft
Het plan was met familieleden naar Hamburg te gaan om het bruiloftsfeest van mijn nichtje Silva te vieren. Ik zou mijn ouders ophalen en dan doorrijden naar mijn broer die vervoer had geregeld.
Zaterdagochtend belde ik naar huis, zoals afgesproken. Er werd niet opgenomen. Ze waren vast ergens buiten. Ik probeerde mijn zus te bereiken. Geen gehoor. Dat vond ik raar. Er is altijd wel iemand die de telefoon opneemt.
Wachten met doodgaan
Ik ging erheen en belde aan. Niemand reageerde. Nog steeds niet in huis? Ik herhaalde het ritueel van vanochtend en belde mijn zus. ‘We zijn in het ziekenhuis. Pa is vannacht opgenomen. Hij maakt het goed.’ Ieder woord spreekt ze met te veel nadruk uit.
Ik wist de weg naar het ziekenhuis niet en had geen zin er alleen heen te gaan. Dus reed ik naar haar kinderen om ze mee te nemen. Onderweg naar het ziekenhuis was mijn neef echt een hele steun: ‘Mensen wachten soms met doodgaan totdat hun kinderen er zijn.’ Ik liet hem niet merken wat zijn woorden met mij deden. Pa zou toch niet zo ver heen zijn?
Voetbal
Op de parkeerplaats van het ziekenhuis stond mijn zwager ons op te wachten. Of had nicotinegebrek hem naar buiten gedreven? Hij zag er vermoeid uit. Samen liepen we naar het dagverblijf. Mijn oudste zus was in tranen. Mijn moeder: ‘Je vader is van de dood opgestaan.’ Omdat het druk was bij het ziekbed ging ik na tien minuten pas naar pa. Hij lag aan allerlei draden en een monitor hield zijn hart in de gaten. Omhelzen ging niet. Dus legde ik mijn hoofd op zijn borst. Hij werd emotioneel en ik ook.
Hij: ‘Je belde gisteren, maar vroeg niet naar mij.’ De afgelopen weken belde ik niet wegens het voetballen. Zijn aandacht gaat uit naar het spel. Tot een gesprek komt het dan niet. Als ik mijn moeder aan de lijn had, vroeg ik haar hem de groeten te doen. En dan zien we elkaar in het ziekenhuis.
Ontbijt op bed
Ik heb niet speciaal gebeden in deze situatie. Niet voor mijn vader en niet voor mezelf. Ik herinner mij de verzoeken om te bidden van mensen van wie een vader of een moeder ziek was. Ik had die behoefte niet. Wel wilde ik iedereen heel graag vertellen dat mijn vader voor het eerst in zijn leven op vaderdag ontbijt op bed had gekregen. Niet om de dag, maar omdat dit gewoon is in een ziekenhuis.
Hoe was jouw vaderdag?
Reageer Log in of Registreer nu