Afgelopen dagen zat ik met griep thuis. Vaker dan normaal luisterde ik naar de radio. Mijn stemming werd er niet beter op door de berichten over dalende koersen, een minister Donner die overstelpt wordt met aanvragen van werkgevers om hun werknemers onder de werktijdregeling te parkeren. Even denk ik iets positiefs te horen. De prijs van een vat olie daalt. ‘Maar nee’, zegt de ondervraagde econoom, ‘dit kan duiden op deflatie, waardevermeerdering van geld. Het algemene prijsniveau daalt dan. Dit is nog erger dan inflatie want mensen stellen hun bestedingen uit. Over een tijdje kunnen zij immers meer kopen voor dezelfde hoeveelheid geld’. Ik zet de radio uit. Zoveel onrust en onzekerheid.
Ik herinner mij nog de nieuwsbeelden van de ‘sky is the limit’ van de jaren 80. Mensen
die grotere en luxere cadeaus aanschaften. De calvinist in Nederland leek zijn
beste tijd gehad te hebben, zelfs Nederlanders pronkten openlijk met hun op de
markt gekochte bolides en jachten. En nu? De economie verslechtert, met die van de Verenigde
Staten voorop. Ze doen het weer, he? Altijd maar weer haantje de voorste die United States of America. Oorlog voeren,
de vrede bewaren, het meest uitgeven, lenen, de hoogste wolkenkrabbers bouwen,
de grootste armoede, de meeste daklozen, you
name it of zij hebben het.
Ik denk na over de gevolgen. Op de korte termijn heeft dit
een negatief effect op mijn humeur. Als ik verder kijk, zie ik beelden van
massa-ontslagen die de maatschappij en de levens van mensen op de kop zetten. Naast
dit beeld zie ik bezoekers die hun heil zoeken in kerken. Onderzoeken hebben namelijk
uitgewezen dat in economisch mindere tijden meer mensen naar de kerk gaan. Denk
aan 9/11. De openingstijden van de kerken in New York verschoven naar 24/7.
Warm houden
Maar ach, wat betekent dit? Ander onderzoek heeft aangetoond
dat het warm houden van een kerkbank niet tot meer relatie met God leidt of het
kennen van God. Joyce Meyer zegt het zo: ‘Sitting in a garage doesn’t make me a
car’ (Je wordt geen auto van het vertoeven in een garage). Wat de reden van het
kerkbezoek is, ik geloof in ‘nood leert bidden’. Een gebed dat mij aanspreekt
is het gebed van Jabes: ‘Zegen mij: maak mijn grondgebied groot en bescherm me
tegen het kwaad, zodat ik geen pijn hoef te lijden.’ God gaf hem wat hij
gevraagd had (1 Kronieken 4: 10).
Plaats van gebed
Waar hij precies deze woorden sprak, weet ik niet. Misschien
wel in het open veld of in de tempel. De locatie doet er niet toe. Wat telt, is
het contact. Hij vraagt het gewoon in alle eenvoud. Hij wordt niet in zijn
verzoek teleurgesteld: God gaf hem wat hij gevraagd had.
Ik betrap mij erop vaak op dezelfde stoel in de kerk plaats te nemen. Heb jij ook je ‘eigen
stoel’ of wissel je wel eens van plek?
Reageer Log in of Registreer nu